Łukasz Jastrubczak za pomocą swoich wystaw i poszczególnych prac buduje wielopoziomowe struktury. Zderza z sobą kino popularne (zwłaszcza science- fiction) i estetykę ruchów awangardowych, testując ich mitologię. Prace Łukasza pozostawiane są na pustyni, w lesie, unoszą się w niebo czy są wysyłane pocztą, aby ulec deformacji. Kolaboruje on z wymyślonymi postaciami, stosuje do stworzenia swych rzeźb psychokinetyczne siły. Używa zazwyczaj tanich materiałów, a tym samym nietrwałych, dzięki czemu jego prace wpisują się w tradycję prestidigitatorskich i alchemicznych „działań na przedmiotach codziennego użytku”.
